Rektörlük zor zanaat...

Son günlerde kamuoyunun dikkatini çeken bir olay da rektör atamaları... Üniversitelerde rektör adayları oylanıyor, ama rektörlüğe en yüksek oy alan değil de, ikinci-üçüncü sıradaki kişiler atanıyor...
Öğretim üyelerinin oyları “yok” sayılıyor...
İyi de, madem rektörü önce YÖK, sonra Cumhurbaşkanı belirleyecek, o zaman öğretim üyelerini sandık başına götürüp oy kullandırmanın anlamı ne!..
Cumhuriyet’ten Emre Kongar’ın pazar günlü yazısının başlığı, “Silivri’deki Rektörler, Seçilmeden Atanan Rektörler” idi...
Kongar’ın yazısı şöyle başlıyor:
“Türkiye bir garip ülke:
Bir gün rektör seçiliyor ve Cumhurbaşkanı tarafından atanarak makam koltuğunuza oturuyorsunuz...
Ertesi gün, rektör olduğunuz için kendinizi Silivri’de tutuklu olarak yargılanırken buluyorsunuz.
Annemin ünlü sözü ile belirttiği, ‘Ne oldum dememeli, ne olacağım demeli’ ilkesi bizim ülkede çok geçerli.”
Haberlere baktığımızda, Gül’ün Cumhurbaşkanlığı döneminde yaptığı 30 atamanın 14’ünde öğretim üyelerinin iradelerinin hiçe sayıldığını, ikinci ve üçüncü sırada yer alan adayların tercih edildiğini görüyoruz...
Söz gene Emre Hoca’da:
“Tabii bu arada, yükseköğretimin başına 1981’den beri bir karabulut gibi çökmüş olan YÖK’ün, üniversitelerdeki demokrasiyi hiçe sayan bu atamalara kılıf hazırlayarak, seçim sonucu belirlenen listelerdeki sıralamaları değiştirdiğini de belirtmeliyiz...”
Emre Kongar’ın bir dizi sorusu var:
“Benim hiç anlayamadığım ve sıra değiştirerek atananlar adına çok üzüldüğüm bir nokta var:
Meslektaşları tarafından seçilmemiş olan rektör adayları bu görevi nasıl kabul ediyor, nasıl içlerine sindirebiliyorlar?
Tabii arkadan bir soru daha geliyor:
Yeterli oy alamadığı halde o görevi kabul edenler, nasıl bir kişiliğe, nasıl bir ruh haline sahiptirler?
Meslektaşları tarafından seçilmediği halde bu göreve atanan rektör...
Göreve geldiğinde kendisine oy vermemiş olan öğretim üyelerine nasıl davranacaktır?
Seçilmeden o makama oturmayı hazmeden bir rektör...
Bütün öğretim üyelerini temsil edebilecek, onların tümünü sevgi ve saygıyla kucaklayabilecek midir?
Yoksa onuru (oy alamadığı için değil, çünkü oy alamamak onur kırıcı değildir, oy alamadığı halde o makama atanmayı hazmettiği için ) kırık, yüreği buruk, zihni intikam duygularıyla mı dolu olacaktır?”
Bu soruları, hak etmediği halde rektör olan hocalar, şöyle içten yanıtlayabilirler mi?
Ne dersiniz?