• BIST 81.835
  • Altın 146,097
  • Dolar 3,7748
  • Euro 3,9972
  • Kocaeli 5 °C

Bir Çocuk

İlksen ÇAĞLAYAN

Aslında bu haftanın yazısı farklıydı. Ancak Perşembe günü gördüğüm bir fotoğraf bana çok dokundu. İliklerime kadar üşüdüğümü, aynı zamanda içimin acıyıp parçalandığını hissettim. Öyle sanıyorum ki hangi fotoğraftan bahsettiğimi anladınız. Kelimelerin değerini yitirdiği, söylenecek aslında hiçbir şeyin kalmadığı, insanın boğazını düğümleyen, insanı kahreden o fotoğraf.. Yüzü gözü kan, toz içinde ambulansta oturmuş bekleyen o çocuktan bahsediyorum maalesef.. İçinde sevinç olması gereken gözlerinde mutsuzluk, umut olması gereken yüreğinde karamsarlık, umutsuzluk  olan  şu fotoğraftaki çocuk.. O denli korku ve şok  dolu ki anlayamıyor bile.. Öylece oturuyor işte.. O elinden hiç bir şey gelmiyormuş gibi umutsuzluğa doğru iç burkan bakışı,  hayatın böyle bir yer olduğunu minik elini başına götürdüğünde ve sonrasında elindeki kanı gördüğünde idrak edişi, ya da edemeyişi,  o masumiyeti, o şaşkınlığı ,o minikliği, o  endişesi fotoğrafı gördüğüm ve videoyu izlediğim  ilk andan beri aklımdan çıkmıyor.. Ve bir insan olarak utanıyorum, üzülüyorum, kızıyorum,  bir yetişkin olarak kendimi bir şekilde sorumlu hissediyorum. Şu hayatta en basitinden, dünyaya getirdiği çocuğunu büyütürken bile öfleyip pöfleyen, çocuğunu sokağa atan, çocuğunu düşündüğünü sanıp da aslında ona koskocaman bir kötülük yapan aileler adına ve en çok da o çocuklar adına da üzülüyorum. Çünkü bana göre bir çocuk söz konusu ise eğer gerisinin hiç bir ama hiç bir önemi yok. Onların bu dünyada sadece ama sadece saf sevgiyi yaşamaları gerek. O fotoğraftaki minik çocuğun minik elleri sanıyor musunuz bir da bir şeye dokunurken hiç korkmayacak, hiç titremeyecek? Sanıyor musunuz o şaşkınlıktan sonra yerini koskoca bir sakinlik alacak? Sanıyor musunuz yüreği korkmadan sevebilecek? Sanıyor musunuz ailesi bir arada ve mutlu? Sanıyor musunuz yarın sabah uyanıp da en büyük derdi top oynarken kaleye gol atmak olacak? Dilerim ben yanılırım.. O resme bakınca bunları göremiyorum aksine sadece utanıyorum, üzülüyorum, kahroluyorum. Her bir canlının iyilikle var olması, hayatını sürdürmesi gereken bu dünyada kavganın bir iletişim dili, savaşın bir çıkış yolu, kötülüğün, can yakmanın gurur duyulabilecek bir şey olduğunu ne o masum çocuğun ne de diğer tüm çocukların öğrenmesini istemiyorum. O çocuğun o ambulansta değil bir oyun alanında oynarken mutlu olmasını istiyorum. Keşke kötülüğe değil iyiliğe çarpsa şu kalpler. Keşke incitmek yerine onarmayı seçse şu eller. Keşke hinlik yerine sadece iyilik var olsa. Keşke kurnazlık kötü yere kullanılmasa.  Ve keşke insanlar para, hırs, üstünlük kurma, kıskançlık ve çıkar uğruna ne bir kalp kırsalar ne de kötülüğün emrinde dolaşmasalar. Bu evrende hiç bir çocuk öyle bir görüntü karesi içinde yer almayı hak etmiyor. Ve diliyorum ki  biz, sadece böyle kareler gördüğünüzde değil, aslında görmediğimiz daha bir çok görüntü olduğunu bilip ve hatırlayıp da günün birinde  ona göre bir dünya bırakabiliriz şu çocuklara..

Bu yazı toplam 1048 defa okunmuştur.
  • Yorumlar 0
  • Facebook Yorumları 0
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
ÖNE ÇIKANLAR
  • Yeni limanlar yapın, yeni fabrikalar kurun
  • Kobak Kırtasiye
  • Özgür Kocaeli mobil uygulamamız yayında
1/20
Tüm Hakları Saklıdır © 2016 Özgür Kocaeli | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0262 331 11 11 Faks : 0262 321 21 37