1. YAZARLAR

  2. Sevcan TAMER

  3.  İZMİT  AŞKI  BÖYLE  BİR  ŞEY  İŞTE…
Sevcan TAMER

Sevcan TAMER

Yazarın Tüm Yazıları >

 İZMİT  AŞKI  BÖYLE  BİR  ŞEY  İŞTE…

A+A-

Merhaba  sayın  İzmit’liler..  Son  günlerde   müziğin  sihrine  bürünmüş  bir  hemşeriniz  olarak  tüm  içtenliğimle,  bir  kez  daha  yüreğimde  saklı  olanları  paylaşmak    istiyorum  sizlerle..
 

Bu  ruh  halimi  beni  takip  eden  herkeste  bilir ya,  çookk  uzun  zamandan  beri  bir  kırgınlık,  bir  küskünlük  vardı  İzmitlilere  karşı  içimde..

Sebebini  defalarca  yazarak,  azda  olsa  içimi  dökmek  ve  rahatlamak  amacıyla  anlatmaya  çalıştım. Hatta yazarken  çoğu  kez  yaşlar  aktı  gözümden.. Ne  yazık ki  bu  konuya  taktığım  zaman  kafamı,  duygularıma  hakim  olamıyordum. Çünkü  İzmit’i  çok  seviyordum.

Hep  düşündüm  yanlış mı  yapıyorum  diye.. Kaprisli, darılgan,  negatif  bir  kişiliğimde  yok  aslında.. Peki  nasıl  geçecekti  bu  kalbimdeki  burukluk?  Nasıl  tedavi  edilecekti  kırıklar?

Biz,  elindeki  tüm  değerlerini  kaybetmiş,  birilerinin  söylemiyle  bir  avuç  kalmış,  birbirinden  kopmuş  ve  bu  küçük  azgın  dev  şehrin   oyuncağı  olmuş  İzmitliler…    

           Gerçekten  öyle miydik?
Hiç  ama  hiç  kabul  edemiyordum  doğrusu.. Peki  o  zaman  diyordu  içimden  bir  ses.. Peki..  Neden  seninle  dertleşen  onlarca  yaşlı  çınar  hep  kahretti? Neden  ağlayarak  veda  ettiler  aşkları  olan  İzmit’e? Neden  İzmitliler  Derneği’ne  sahip  çıkılmadı?  Neden,  sana  zorla  bırakılan  İzmitliler  Derneği  savaşında,  üç  beş  arkadaşınla   kapı  kapı  gezerek                      

                “Hadi  gelin.. Lütfen  birleşelim.. Bizi  ortada  bırakmayın.. Bakın  İzmit  kozmopolit  yapısını  gün  geçtikçe  genişletiyor.. Yarın  bu  ilde  yabancı  olacağız” sözleriyle  yalvarırken  kimse  oralı  bile  olmadı? İşimiz  para  pul da  değildi.. Bilet  falanda  satmak  için  aramıyorduk  İzmitlileri.. Tek  derdimiz  canımız,  biricik  İzmit’imize  sahip  çıkılması,  onu  atalarımızın  yadigârı  olarak  korumak,  gözümüzden  sakınmak,  kaptırmamaktı.
Yıllar  sonra,  çok  eski  tarihlerden  beri  kendisinin de  İzmit  sevdasıyla  mücadele  verdiğini  bildiğim  kardeşim  Hüseyin  Erol’un   bir  gurup  kurduğunu  duydum.. Şimdi  itiraf  etmeliyim ki  adı  çok  ilgimi  çekti.. İç  ısıtıcıydı  sanki.. “ BİZ  İZMİT’İZ”.. Aaaaa  ne  güzelll..                  

          Bravo  Hüseyin  kardeşim  dedi  kırgın  yüreğim..
Duyuyordum.. Herkes  girmeye  başlamış  bu  guruba.. Sosyal  medyaysa  yıkılıyor..                                                         Ben de  görüyorum  tabi ki.. Yavaş  yavaş  etkinlikler  başladı.. İzmitli  bir  mutlu,  bir  mutlu.. Bana  soruyordu  bazı  kişiler.. “Ay  Sevcan  hanım.. Sen  yoktun  şu  falan  etkinlikte.. Neden  yoktun  amaaa,  sen  İzmitli  değil misin?  Vallahi  çok  muhteşemdii”.. Bana  yakın  olanlar  zaten  biliyordu  ama,  yine de  kısacada  olsa  sitemkar  bir  dille  anlatıyordum.          

              Diğerlerine  ise  sadece  “Günaydın”  demekle  yetiniyordum.. Ancak  ne  demek  istediğimi  anlamadıklarına da  adım  gibi  emindim.. Benim  dert  ettiğim  duyguları  nasıl  bileceklerdi..                                                                            

                        Çok  değerli  hemşerilerim.. Benim  yaşadığım  İzmit’e  sahip  çıkabilme  mücadelesinden  sonra  bu  insanların  birden  İzmitli  olduklarını  hatırlamaları  çok  acı  gelmişti  inanınız.. İster  istemez   insanlara  karşı  tüm  bakış  açım,  güvenim,  inancım  kırılmıştı  adeta..                    Bu  durumu  bir  kaç  kez  Hüseyin  Erol’a  da  anlatmıştım.. Hani  yanlış  düşünmesin,  ablam  neden  böyle  davranıyor  demesin  diye.. Çünkü   o  günkü  haletiruhiyeme   göre,  başkalarının  ne  düşündüğü  hiç  umurumda  bile  değildi.. İşte  bu  ruh  ve  duygu  karmaşamın  arasında  çok  sevdiğim  kardeşim  ve  bir  müzik  duayeni  saydığım  sevgili  Esen  Danyel’in,  Biz  İzmit’iz  korosuna  hocalık  yaptığını  öğrendim.. Ruh  halimse  biraz  küllenmeye  yüz  tutar  gibiydi  sanki.. İki  arkadaşımla  koroyu  çalıştırdığı  salona  gitmek  ve  Esen  hocayı  kutlamak  istedim.. Meğer  koro  çalışmaları  üç  ayı  geçkin  bir  zamandır  devam  ediyormuş.. Kalktım  gittim.. Veeee  iyi ki de  gitmişim..
İşte  müziğin  evrensel  gücü.. Müziğin  ruhun  yaralarını  sarışı.. Müziğin  bütünleştirici  ve  tebessüm  ettirici  büyülü  etkisi.. O  akşam  üstü  mükemmel  yürüyen  çalışmalarına  eşlik  etmek  durumunda  kaldım.. Beni  çok  samimi  bir   içtenlikle  karşıladılar,  bana  öyle  bir  sıcak  yaklaşıp  sarıldılar ki,  anlatılır  bir  his  değildi  benim  için.. Salondaki  büyülü  ortamı  yaratan  sevgili  kardeşlerim,  arkadaşlarım.. Kimler  yoktu ki  orada.. Kendimi  birden çok  rahat  hissettim.. Sanki  kendi  aile  bireylerimdi  yanımdakiler.. Ben  o  günden  sonra  onları  bırakmadım.. Esen  Danyel’in  buğulu  tatlı  sesi,  seçtiği  birbirinden  güçlü  eserler  aramızda  kopmaz  bir  bağ  yarattı.. En  azından  ben  öyle  hissettim.. Zaten  koro  son  haftalarındaydı  artık.. Hiç  bir  problemi  engel  tanımadan  dört  ders  onlarla  oldum.. İzmit’imi  yaşadım.. Belki  ben de  bir  İzmit  sevdalısı  olarak  onlara  yansıttım  rüzgarımı.. Sonra  17  Nisan  Salı  akşamı  muhteşem  bir  konserle  çıktık  İzmitli   müzik  severlerin  karşısına..
  Ne  akşamdı  ama  o.. Yirmi  yaşından  başlayıp,  doksan  yaşını  geride  bırakmış  solistlerin  İzmit  aşkı  adına  heyecanla  şarkılarını  söylediklerini  duygulanarak  izledim.. 
Canım  dostlarım  bu  yazıyı  yazmalıydım.. Evet  başta  dediğim  gibi,  duygularımı  sizlere  bir  kez  daha  anlatmalıydım.. Belki  benim  uzak  duruşumu  başka  yorumlayanlarda  vardı  aranızda.. Karşınıza  geçip  konuşmak  kolay  olmuyor  böylesi  yaralı  bir  gönlün   etkisindeyken.. Yazmak  bu  durumun  en  sağlıklı  iletişim  yolu  bence.. Beni  anladığınızı  veya  anlayabileceğinizi  umuyorum. Ya da  beni  anlamanız  için  küçücük  bir  empati  yapmanız  bile  yeter.. Müzik  bizi  bütünleştirdi.  Hüseyin  Erol,  böyle  bir  gurupla  sizleri  toparlamayı  başarmış. Ancak  atı  alan  Üsküdar’ı  geçti  diye  baksak da,  gelecek  nelere  gebe  bilemeyiz. Müzik  bizim  zincirimiz  olsun  ve  öyle  bir  bağlasın ki  asla  kopmayalım.. Belki  on,  yirmi  yıl  önce  televizyon  programımda  İzmit’im  diye  ağlayan  ve  İzmitliye  küsen  rahmetli  büyüklerimizde  huzurla  uyurlar  mekanlarında.. 
Sizi  seviyorum  ve  size  Orhan  Veli’nin  yazdığı  bir  İZMİT  şiirinden  ufacık  seslenişle  veda  etmek  istiyorum.

  İZMİT  SOKAKLARI  YAPRAK  İÇİNDEYDİ,
  BAŞIMDA  UNUTAMADIĞIM  ŞEHRİN  HAVASI..
  DİLİMDE  HEP  ORALARIN  ŞARKILARI,
  ELLERİM  CEBİMDE,
  BİR  AŞAĞI,  BİR  YUKARI
 SONBAHAR,  İZMİT  SOKAKLARI  YAPRAK  İÇİNDEYDİ..
 İZMİT  KÖPRÜSÜ  BETONDUR  BETON,
 NASIL  KADRİNİ  BİLMEZ  YANINDA  YATAN
 SENSİN  GECE  GÜNDÜZ  GÖZÜMDE  TÜTEN…
                                                           ORHAN  VELİ
  
             
 

Bu yazı toplam 1760 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. Yapılan yorumlardan yazarları sorumludur.