• BIST 82.368
  • Altın 147,517
  • Dolar 3,8222
  • Euro 4,0629
  • Kocaeli 3 °C

Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi’ne veda

Şükrü HATUN

"İyi zamanlar için teşekkürler"

“Yaşam kısa, sanat uzun, fırsat kaçıcı, deneyim aldatıcı, karar vermek zordur”(Hipokrates).

Yirmi yılı Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde olmak üzere, 30 yılı geçen hekimlik/akademisyenlik yaşamımın bu aşamasında Koç Üniversitesi Tıp Fakültesi’nde çalışmaya başlamak üzere 16 Mayıs 2016 itibarıyla Kocaeli Üniversitesi’nde ayrıldım. Bu kararı vermek ve yeni bir yaşam kurmak üzere yola çıkmak inanın hiç kolay olmadı
Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesi ve Kocaeli’den hiç bir negatif duygu ve düşünce taşımadan, kurumuma olan sevgi ve bağlılığımı koruyarak, tamamen yaşamımda yeni bir dönem başlatma ve İstanbul’da bir çocuk hastanesi ve bir çocuk diyabet merkezi yaratma, misyonlarımdan vazgeçmeden mesleğimi daha etkili şekilde sürdürme düşünceleri ile ayrılıyorum. Böyle ayrılabildiğim için de kendimi şanslı sayıyorum. Bunda katkısı olan herkese çok teşekkür ederim.
Yirmi yıl önce bu şehre geldiğimde İzmit biraz Behçet Aysan’ın şiirlerindeki gibiydi: Kocaman bir yalnızlıktır İzmit/ denize doğru gittikçe büyüyen/saçak altlarındaki sessiz yağmur/ve vardiya düdüklerinde keder. Biz de daha sonra çocuklarım ve bu şehirde kaybettiğimiz  Nazifeciğimizle birlikte biraz da bu yalnızlığı azaltmaya çalıştık diyebilirim. Çocuklarım bu şehirde büyüdü, okudu ve ben bu şehrin güngörmüş, iyi insanlarına, onların çocuklarına hizmet ederek, onlarla dost olarak geçirdim buradaki günlerimi. 

İnsan bir ağaç gibi

İnsan bir ağaç gibi. Uzun süre bir yerde yaşayınca oraya binlerce kök salıyor. Ruhu, anıları, yüreği, aklı ve bunların gerisinde isimlendiremediğimiz bilinç altı dünyası ile bağlar kuruyor. Sanki insanlara hep onlarla olacağı hissi de vermiş oluyor bu yüzden. Ormandaki bazı ağaçların hep orada kalacağı hissi gibi. Zamanı gelip yolculuk hazırlıkları başlayınca, ağacı köklerinden sökmek, başka bir yara taşımak hüzünlü olduğu kadar zor ve sancılı oluyor. İnsan aklı ile değil, ruhu ile (bilinç altı ile belki) bağlanıyor, alışıyor. O zaman da ruhu aklına direniyor, uykuları da bu yüzden bölünüyor sanırım. Ben de yirmi yıldır Kocaeli’ye ve çalıştığım kuruma bir ağaç gibi kök saldığımı, bağlandığımı hissediyorum. Şimdi şehrin günlük yaşamından ve fakültemden ayrılırken aslında yalnızca ben değil, Nazifeciğimiz ve çocuklarımın da bu şehre veda ettiğini, hep birlikte ayrıldığımızı düşünmek ayrıca üzüyor beni.

Burada iyi zamanlarımın geçtiğini, iyi insanlarla topluma dönük bir hekimlik heyecanı yaşadığımı ve kendimi çoğunlukla özgür hissettiğimi ve bu sayede buraya hapsolmadan ülke çapında etkili olan bir akademisyen olmayı başardığımı söyleyebilirim. Bunun için başta Prof. Dr. Ayşe Sevim Gökalp (Ayşe abla) olmak üzere beraber çalıştığım herkese, beni ve çocuklarımı zor zamanlarda sarıp, sarmalayan, acılarımızı paylaşan dostlarıma çok teşekkür ederim. Bana güven duyarak çeşitli dönemlerde yöneticilik yapmamı sağlayanlara, özellikle de bana dekanlık yetkisi vererek yaşamımın bir dönemini güçlü bir kendini gerçekleştirme ve fakülteme hizmet etme heyecanı ile geçirmeme imkan sağlayan Prof. Dr. Sezer Şener Komsuoğlu’na ayrıca teşekkür ederim.

İyi dileklerinizi esirgemeyin

Burada geçirdiğim zaman boyunca insanlarla işbirliği içinde, kimseye zarar vermemeye çalışarak, iyilikle, heyecanla çalışmaya gayret gösterdim. Hiç kuşku yok ki istemeden üzdüklerim olmuştur. Onlardan af dilemek isterim. Bunun ötesinde uzun yıllardır bana güvenen ve sanki hiç bu şehirden gitmeyecekmişim izlenimi verdiğim için bana bağlanan hastalarıma, ailelerine, öğrencilerime, asistanlarıma, hastanede çalışan herkese, çalışma arkadaşlarıma yaşattığım “hayal kırıklığı”, bir tür onlara verdiğim sözü tutamamış olmaktan dolayı gerçek bir üzüntü yaşadığımın bilinmesini isterim. Herkesin kalbimdeki yerlerinin baki olduğunu ve buralara olan bağlılığımın kalıcı olduğunu söylemek isterim.

Ama işte ben de kendimce bir hayatı sürüklüyorum. Daha iyi bir yaşam kurmak için çabalamaya devam ediyorum diyebilirim. Dilerim başarabilirim ve mutlu olabilirim. Mutlu olamazsam dönüp geleceğim yer burasıdır; bu şehirdeki mütevazi yaşamıma, öğrencilerime, asistanlarıma ve hastalarıma geri dönebileceğimi bilmek bana her zaman güç verecektir.

Bana bundan sonra da hekim ve insan olarak eskisi gibi kolayca ulaşabilirsiniz (http://kuh.ku.edu.tr/tr).

Herkese tekrar teşekkür ederim. Benden iyi dileklerinizi esirgemeyin lütfen.

Bu yazı toplam 2917 defa okunmuştur.
  • Yorumlar 3
  • Facebook Yorumları 0
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Yazarın Diğer Yazıları
    Tüm Hakları Saklıdır © 2016 Özgür Kocaeli | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
    Tel : 0262 331 11 11 Faks : 0262 321 21 37