1. YAZARLAR

  2. Sevcan TAMER

  3. PANDORANIN KUTUSU
Sevcan TAMER

Sevcan TAMER

Yazarın Tüm Yazıları >

PANDORANIN KUTUSU

A+A-

 “ İnsanların  acımasızlığı, bencilliği, adamcılığı  canımıza  yetti “ dememize  ve  tüm  gerçekleri  adımız  gibi  bilmemize karşın  yapacak  olduğumuz  ne  var  diye  soruyorum    kendime..Ne  kadar  pembe  gözlüklerde  taksam,  ne  kadar “aman  düzelir  canım ne oluyor sana”  gibi  kandırıkçı  sözlerle  kendimi  avutmaya da  çalışsam,  nafile..Toplumumuz  her  kesiminde  çatışıyor..Belki  bana  tepki  göstereceksiniz  ama  ne  yazık ki  çarşıda,  pazarda,  markette,  ev  gezmelerinde,  sivil  toplum  kuruluşlarının arasında, komşuluklarda,  yazılı  veya  görsel  medyada  ve  o  meşhur  sosyal  medya  aracılığıyla  çatışıyor,  kavga  ediyor.. İşin  enteresanı  çatışmak  ve  kavga  etmek  için  bir  neden  buluyor..Hep  yazıyorum  ya.. Sevgi  bitmiş.. Sevgi  bitince, ışığından  yansıyan  tüm  güzelliklerde  onunla  birlikte  terk  etmişler  bizleri..Yozlaşarak,  adeta  kendimizle  bile  çatışmaya  müsait  bir  yapıya  bürünmeyi  seçmişiz..  Evet.. Bunu  istemişiz.. Ben  bunları  uydurmuyorum  sevgili  okurlar..  Her  gün yüz   yüze  geldiğim  her  kesimden  onlarca  insan,  bunları  söylememe  mükemmel  bir  neden.. Kavganın  ve  bölünmenin  son  versiyonu  Referandum  oylaması..                                

Evet çiler.. Hayır cılar..
Ya  ne  olur  sanki  herkes  özgür  iradesiyle, aklının yattığı  kararı  verse.. Uygarca  seçimini  yapsa.. Yookk  olur mu.. İlle de  kavga.. İlle de  sürtüşme  ve  ille de ötekileştirme..                                

Yani  bölünme..Şahsen  bu  aklı başındaki  hiç  bir  kimsenin  hoşuna  gitmez..Zaten  olan da  hep  onlara  olmuyor mu.?  İyi  niyetlerinin  ve  doğru  bakış  açılarının  kurbanı  olmuyorlar mı.? Belki de  sadece  onlara  anlatabiliyoruz  işin  eğrisini,  doğrusunu.. Yine de  umudumuzu  yitirmek  niyetinde  değiliz.. İnandığımız  doğruları  çorbada  tuz  misali  belirtmeli,  toplumun  endişeli  kesimini  umuda  ve  sevgiye  davet  etmeliyiz.. Bu  insanlar  mutlaka  kardeşçe  yaşama  adına  yaratılan  düşüncelere  destek  çıkacak,  barışın  yaşamımızın  en  önemli  öğesi  olduğunu  haykıracaklardır.. Tıpkı  uzun  yıllar  tertemiz  duygularla  yaşamın   sürprizlerini  paylaştığım,  umuda  inanan  dürüst  ve  maskesiz  insanlar  gibi..                                        

O nedenle  bu  hafta  sizlerle  yine  özü  iyilik , özveri  ve  sevgi  dolu  bir  kıssadan  hisseyi  paylaşmak  istiyorum.  Çünkü  dünya adeta “Pandora’nın   Kutusu”..  Ve  bizim, kutuda  saklı  kalan  yaşam  desteği “Umuda”çok,  ama çok ihtiyacımız var.    
 * Ayakkabıcı,  yeni  getirdiği  malları  vitrine  yerleştirirken, sokaktaki  bir  çocuk  onu  seyretmekteydi. Okullar  kapanmak  üzere  olduğundan,  spor  ayakkabılara  rağbet  fazlaydı. Gerçi  mallar  lüks  sayılmazdı  ama,  küçük  bir  dükkan  için  yeterliydi. Onların  en  güzelini  ön  tarafa  koyunca,  çocuk  vitrine  doğru  biraz  daha  yaklaştı. Fakat  bir  koltuk  değneği  kullanmaktaydı. Ayakta  zor  durabiliyordu. Hem de  güçlükle. Adam  ona  bir  kez  daha  göz  attı.  Üstündeki  pantolonun  sol  kısmı, dizinin  alt  kısmından  sonrası  boştu. Bu  yüzden de  sağa  sola  uçuşuyordu. Çocuğun  baktığı  ayakkabılar, sanki  onu  kendinden  geçirmişti. Bir  müddet  öyle  durdu. Daldığı  hülyadan  uyanıp  yola  koyulduğunda,  adam  dükkandan dışarı  fırlayıp  “ Küçüüüük”  diye  seslendi. –“ Ayakkabı  almayı  düşündün mü?. Bu  seneki  modeller  bir  harika.” Çocuk  ona  dönerek  - “Gerçekten  çok  güzeller” diye   tebessüm  etti. -“ Ama  benim  bir  bacağım  doğuştan  eksik”.  –“ Bence  önemli  değil!.” diye  atıldı  adam. - “ Bu  dünyada  her şeyi ile  tam  insan  yok ki, kiminin  eli  eksik, kiminin de  bacağı. Kiminin  aklı  veya  vicdanı “.Küçük  çocuk  bir  şey  söylemiyordu. Adamsa  konuşmayı  sürdürdü. – “Keşke  vicdanımız  eksik  olacağına,  bacağımız  eksik  olsaydı.” Çocuğun  kafası  iyice  karışmıştı. Bu  sefer  adama  doğru  yaklaşıp – “ Anlayamadım! “ dedi. Neden  öyle  olsun ki.”?. –“Çok  basit “ dedi  adam. –“ Eğer  vicdanımız  yoksa  cennete  giremeyiz. Ama  ayaklar  yoksa  problem  değil. Zaten  orda  tüm  eksikler  tamamlanacak. Hatta  engelli  insanlar,  sağlamlara  oranla  daha  fazla  mükafat  görecekler.” Küçük  çocuk  bu  kez  daha  güvenle  tebessüm  etti. O  güne  kadar  çektiği  acılar  hafiflemiş  gibiydi. Adam  vitrini  işaret  ederek, -“ Baktığın  ayakkabılar  sana  yakışır,  denemek  ister misin”  dedi. Çocuk  başını  iki  yana  sallayıp – “ Üzerinde  30  lira  yazıyor.  Almam  mümkün  değil ki.” Diye  cevap  verdi. –“ İndirim  sezonunu  senin  için  biraz  öne  alırım,  bu  durum da  20  liraya  düşer,  zaten  sen  bir  tekini  alacaksın, o da  10  lira  eder”. Çocuk  biraz  düşünüp, -“ Ama  ayakkabının   teki  bir  işe  yaramaz,  onu  kim  alacak ki.”?.  –“Amma  yaptın  ha,  onu da  sağ  ayağı  eksik  olan  bir  çocuğa  satarım” diye  güldü  adam. Küçük  çocuğun  aklı  bu  sözlere  yatmıştı. Adam  devam  ederek: -“ Üstelik te  öğrencisin  değil mi.”?. diye  sordu.- “Evet, ikiye  gidiyorum diye  atıldı  çocuk.” – “Tamam  işte,  5 lirada  öğrenci  indirimi  yapsak, geri  kalır  5 lira. O da  zaten  pazarlık  payı  olur. Bu  durumda  ayakkabı  senindir,  sattım  gitti.” Ayakkabıcı  çocuğun  şaşkın  bakışları  arasında  dükkana  girdi. İçerdeki  mallar  aynı  olmasına  rağmen,  adam  vitrinde  olanı  çıkarttı. Bir  tabure  alıp  döndükten  sonra,  çocuğu  oturtup  yeni  ayakkabıyı  giydirdi. Ve  çıkarttığı  eskiyi  göstererek –“ Benim  satış  işlemim  bitti. Sen de  bana  bunu  satarsan  çok  memnun  olurum”. –“Şaka mı  yapıyorsun?. Diye  kekeledi  çocuk. –“ Onun  tabanı  delinmek  üzere, eski  bir  ayakkabı,  para  etmez ki.”  - “ Sen çok  cahil  kalmışsın  be  arkadaş,  antika  eşyalardan  haberin  yok  herhalde. Bir  antika  ne kadar  eski  olursa  o  kadar   kıymetli  olur  ve  çok  para  tutar. Bu  yüzden  ayakkabın  bence  30 – 40  lira  eder.”. Küçük  çocuk  art  arda  yaşadığı  şokları  üzerinden  atabilmiş  değildi. Mutlaka  bir  rüya  olmalıydı. Hem de  hayatının  en  güzel  rüyası. Adamın,  heyecandan  terleyen  avuçlarına  sıkıştırdığı   kağıt  paralara  göz  gezdirdikten  sonra,  10  liralık  banknotu  geri  vererek –“Bana  göre  20  lira  yeterli. İndirim  mevsimini  başlattınız ya”.  Dedi. Adam  onu  kıramayıp  parayı  aldı. Ve  bu  arada  yanağına  bir  öpücük  kondurdu. Her  nedense  içi  içine  sığmıyordu. Eğer  bütün  mallarını  bir  gün de  satsa,  böyle  bir  mutluluğu  bulamazdı. Çocuk  yavaşça  yerinden  doğruldu. Sanki  koltuk  değneğine  ihtiyaç  duymuyordu. Sımsıcacık  tebessümle  teşekkür  edip –“ Babam  haklıymış, Sakat  olduğum  için  üzülmeme  hiç  gerek  yok  demişti.”. Evet  efendim..                                                                              Her  rüzgar  savuracak  bir  toz  bulur..                                                                                                                 Her  hayat  yaşanacak  bir  can  bulur..                                                                                                              Her  Umut gerçekleşecek  bir  düş  bulur.. 
Bulunmayacak  Tek  Şey,  Senin  Benzerindir..

Bu yazı toplam 1870 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. Yapılan yorumlardan yazarları sorumludur.
3 Yorum