• BIST 107.206
  • Altın 142,629
  • Dolar 3,5525
  • Euro 4,1323
  • Kocaeli 31 °C

Söyleyecek söz bulmakta zorlanıyorum

Sevcan TAMER
   Bu  hafta   köşe  yazımı,   insanların  sosyal   ve  manevi   hayatını   çok  önemli  bir  şekilde   yönlendiren  ve  doğru   bilgilendiren  “ Rahmet”   dergisinin  yeniden   doğmasından  kaynaklanan  sevincimi   anlatmaya  ayırmıştım.. Ve  bu  anlamda  emeği   geçen  tüm  Kocaeli  İl  Müftülüğü  yetkililerine,  yanlış  dini  bilgilerle  kafası  karışan  ve  Rahmet  Dergisinin  aydınlığıyla  doğrulara  ulaşan   toplumumuz  adına  teşekkür  edecektim..
 Ancak  Cumartesi  günü   Türkiye  öylesi  acı  bir  olayla  karşı  karşıya  kaldı ki,   yazılarımız  değil,  tüm  hayat  akışımız  değişiverdi.. Durum  böyle  olunca,  RAHMET  Dergisi  ile  ilgili  yazımı,   haftaya  buluşturacağım  sizlerle..
   Aslında  bir  müddet  ne  yazacağımı  bilemedim  doğrusu..  Söyleyecek  o  kadar  çok  şey  varken  konuşamama,  yazamama.. Bu  nasıl  bir  dumura  uğramak ki.. Beynim  fonksiyonunu  yitirdi  adeta.. Baş  sağlığı  dilemek  ilk  akla  gelen  tabi ki.. Ama  istediğin  kadar  dile.. Sağlam  olan  ne  baş,  ne  beden.. Gözlerse  kurumaya  fırsat  bulamıyor..Biri  bitmeden  bir  diğeri  acının.. Ama,  bu da  çok  başka  be  arkadaş.. Şu  anda  tam  sayısını  yazamadığım   yüze  yakın  insan.. Hayatını  kaybetti.. Ve, ağır  durumda  olanlarında  bulunduğu   yüzlerce  yaralı.. Peki  bu  cehennemden  sağ  kurtulanlar  sağlıklımı  yani.. Ne  gezer..  Onların  yaşadığı  travmanın  etkileri  ve  ruhlarının   sükunete  kavuşması,  çok  ama  çok  zaman  ister.. 
Ankara..  Bu  ülkenin  bel  kemiği.. Baş  kenti.. Tüm  toplumsal   aktivitelerde,  olağan  üstü  önlemlerin  ve  gözlemlerin   uygulanacağını   düşündüğümüz  mega  kent..Ancak,  ne  yazık ki  Türkiye’nin  en  büyük  terör  olayının  yaşandığı   bir  yer  olarak  çıktı  ortaya..                                       Ne  olacak  böyle  Allah aşkına.?  Her gün  bir  öncekinden daha  çok  korkulara  bürünerek mi   yaşayacağız.?   Yoksa,  diğer  Ortadoğu   ülkeleri  gibi  bu  durumlara  alışarak,   ve                                    “ kader – kısmet”  diyerek  mi.?   Ne   demek  toprağa  verilen  bunca  insan..  Ne  demek  böyle   hunharca   parçalanarak   yok  olup  gitmek.. Ne  demek   gencecik  vatan  evlatlarını   en  verimli  yaşında   heba  etmek.. Gel de  yanma.. Gel de   kahrolma..  Biz  insanı  seviyoruz.. Bunu   yüce  dinimizde,  güçlü   tarihi   geleneklerimiz de   böyle  istemez mi.?   Bütün  var  olanı,  yaratılanı                 sevmez miyiz,  Yaratandan   ötürü..O  zaman  bir  canlının  ölmesi,  yok  olması,  asla  kabul  edemeyeceğimiz  bir   düşünce  tarzıdır..  Hele de  bu  bir  insansa   çok  daha  titiz  davranmamız   kaçınılmaz.. Örneğin,   Karşımızdaki  insanın,  ne  etnik  kimliği,  ne  görüşü,  ne de  dini  tercihi,  can  sağlığının  önüne  geçemez..  İşte,   acımızın  büyüklüğü,  bu   derece   değer   verdiğimiz   insan  hayatının  kaybolup   gitmesindendir..Söyleyecek  söz  bulamamamız,   kendimizi    hayatını  kaybeden  o  gençlerin   ana  ve  babasının  yerine   koyabilmemizdendir.. Ve, ülkemizin   bu  tip   kaosların  esiri  haline  dönüşmesindendir..   Ben  bu  yazıyı  yazarken,   yarın  karşımızda   boy   gösterecek   o  korkunç  manzaraları  görür  gibi  oluyorum.. Dizi  dizi  tabutlar.. Yakılan  yanık  ağıtlar.. Sele  dönüşen  göz  yaşları.. Cenazeleri  yolcu   ederken   teröre   boyun  eğmediklerini   göstermek  için  dik  durma  mücadelesi   veren   analar,  babalar.. Ne  olduğunu  anlamayan  veya   anlam  veremeyen,    korku  ve   nefreti   yüzlerinden   okunan   evlatlar..  Bu mu  bizim  ülkemiz.?   Aman  Allah’ım..  Biz  ne  zaman  böyle   paramparça   olduk.. Tabi ki   ümidimi  yitirmedim..  Tabi ki  Türk  Milletinin  teröre   boyun  eğmeyeceğini   veya   atalarının   emanetini   gözü   gibi  koruyacağını   biliyorum.. Vatanının   namusu,   
özgürlüğünün   imanı   olduğuna  adım  gibi  eminim.. Çünkü,  bende  bir  Türk  kadını  olarak,  yüreğimde   var  olan  böyle   bir   ayrıcalığın  bilincindeyim.. Ancak   bazen   çaresiz  kalabiliyor  insan..   
    Evet,   zor  ama  çok  zor  günlerden  geçiyoruz  topluca.. Terör  belası   yakıyor  canımızı..  Fakat   geçecek.. Mutlaka   bu  belayı da   atlatacağız.. Yeter ki  birlik  ve  beraberliğimize  zarar  gelmesin..Şu  anda   özlemini   çekmeye   başladığımız   toplumsal   bütünleşmenin  tek  yolu,   birbirimizi  sevmek  ve  olduğu  gibi  kabul  etmektir..  Böylesi  büyük    bir  acıyı  bir  daha  yaşamamak  umuduyla,  ülkemizin  başı  sağ  olsun  diyerek,  derin  hüznümü  bir  kez  daha   ifade  etmek  istiyorum..                
Bu yazı toplam 275 defa okunmuştur.
  • Yorumlar 3
  • Facebook Yorumları 0
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Yazarın Diğer Yazıları
    ÖNE ÇIKAN MARKALARIMIZ
    • TUANA EVLERİ 3. ETAP
    • TUANA EVLERİ 2. ETAP'TA YÜZDE 5 İNDİRİM
    • ROMATEM Kocaeli Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanesi
    • Özgür Kocaeli mobil uygulamamız yayında
    1/20
    Tüm Hakları Saklıdır © 2016 Özgür Kocaeli | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
    Tel : 0262 331 11 11 Faks : 0262 321 21 37