1. YAZARLAR

  2. Sevcan TAMER

  3. TRAMVAYDA  KIYMETLİ BİR EŞYANIZI UNUTURSANIZ DA KORKMAYIN
Sevcan TAMER

Sevcan TAMER

Yazarın Tüm Yazıları >

TRAMVAYDA  KIYMETLİ BİR EŞYANIZI UNUTURSANIZ DA KORKMAYIN

A+A-

   Geçen  hafta  toplu  taşımayla  ilgili  hem  şahsımın  hem de  büyük  bir  kesimin  sıkıntılarını  kaleme  almıştım.. Bu  yaşanan  üzücü  olayları  çok  uzun  süreden  beri  duymama,  yazarak  veya  sosyal  medya  aracılığıyla  yaşadıklarını  dile  getirmem  isteklerinin  çığ  gibi  büyümesine  rağmen,  düzeleceğini  sabırla  umarak  dile  getirmek  istememiştim.. Ta ki  sonucu  çok  daha  kötü  bitebileceğini  düşündükçe  sinir  sistemimin  başka  bir  hale  büründüğü  olumsuz  olayı  yaşayana  kadar.. Dedim  ve  yazdım..  Bu  gün  yazmak  istediğimse,  beni  son  derece  sevindiren,  güven  duygularımı  onaran,  işini  güzel  yapanları  alkışlamamız  gerektiğini  hatırlatan  bir  yazı..
  Bunu da  yazmalıyım ki  tramvaya  binen  yüzlerce  insan,  başına  benim  başıma  gelen  bir  dalgınlık  vakası  gelirse,  bilgisi  olsun.. Hemen  yanıp  yakınmasın.. “ Gittii  gittiii  gitti “.. diye  karalar  bağlamasın.. Ya  sevgili  okurlarım,  mal  canın  yongası  derler.. Bu  ister  bir  kaşkol  olur,  ister  bir  eldiven.. Veya  kıymetli  bir  eşya.. İnanınız  kaybolduğu  zaman  hepsi  üzer  insanı.. Bazen  bir  anı  saklıdır  onda,  bazen de  maddi  değeri.. Yani  anlayacağınız  ne  olursa  olsun,  bir  eşyanızı  kaybetmeniz can  sıkıcı.. 

Durun  biraz  öz  eleştiri  yapayım mı  kendimle  ilgili  sizlere.. Kimse  duymasın  ama  ben oldukça  dalgın  bir  insanım.. Ya da, tabiri caizse  her  daim  yorgun  olmak  için  elinden  geleni  yapan,  işkolik  birisi.. Bu  yorgunluğa  bazen  beyinde  katılıyor  sanırım  ve  bana  soğuk  duş  etkisi  yaparak  kendime  gelmemi  sağlıyor..  Nasıl mı.?  İşte  böyle..                                                                    

 Bakın  anlatayım  size  dostlarım.. (Bana  gülmeyin  ama)..                                                                                    

İki  hafta  önce  bir  çekim  için  fotografçıyla   randevum  vardı.. İşlerimin  yoğunluğu  dolayısıyla  randevuyu  akşam  üstüne  almıştım.. Fotoğrafçının  stüdyosu  Real’e  doğru  olduğu  için  eşime  “ Hadi  bu  kez  tramvayla  gidelim  olur mu  canım”  dedim.. Tamam  dedi  sağ  olsun.. Fevziye  camii durağından Tramvaya  binerek  o  alışık  olduğumuz  itiş  kakış  yaşam  biçiminin  tam  tersine,  huzurlu  bir  kısa  yolculuğa çıktık.. Stüdyoya  geldik  ve  bir  saate  yakın  süren  çekim  sonucu  işimiz  bitti..  Eşime  “ Bu  tramvay  yolculuğunu  sevdim  ve  inanılmaz  yorgunum,  dönüşü de  öyle  yapalım”  dedim.. Buraya  kadar  her  şey  gayet  normal.. Sadece  galiba  gerçekten  çok  yorgundum.. Hemen  aynı  istasyondan  yine  bindik  Fevziye  durağına  doğru.. Elimdeki  karton  çantayı  yük  olmasın  diye  oturduğum  koltuğun  yanındaki  boşluğa  koymuştum.. Eşimin  bana  ver  çantayı  demesine  rağmen  birde  “Olsun  burada  durabilir,  sakıncası  yok”  demez miyim.. Fevziye  durağına   geldik.. Tramvaydan  indik.. Evimiz  çok  yakın  zaten  Fevziye  Camiine.. Güzelce  evimize  ulaştık  ve  ohh  evim  evim  güzel  evim de  dedik.. Ertesi  gün  oldu.. Akşam  TV  programım  vardı.. Ve  o  karton  çanta  içinde  götürdüğüm  bir  şey  bana  lazım  oldu.. Eeee  iyi de  çanta  neredeydi.. Evin  içinde  dört  döndüm.. Çanta  yok.. Saat  19.00  arasıydı.. Eşim  üşenmedi..  O  akşam  üstü  fotografçıdan  sonra  nereye  uğradıysak  gidip  sordu.. Yoktu  hiç  bir  yerde.. En  son  aklımıza  tramvay  geldi.. Ama  aradan  iki  gün  geçmişti.. Mümkün müydü  yani  araçta bırakılan  bir  paketi  bulmak.. Hele de  tramvay  gidi  inanılmaz  bir  yolcu  sirkülasyonu  yaşanan  bir  yerde.. Neyse  sorduk  soruşturduk.. Yahya kaptanda  “Kayıp  Eşya”  bürosu  var  demişler.. Artık  yarın  oraya  gideriz  dedik  ve  sabahı  bekledik.. Ertesi  gün,  otogar  tarafında  bir  yer  olduğu  bilgisini  alarak  kalktık  gittik.. Aman  ne  güzel  ve  kocaman  bir  yerdi  burası.. Durumu  güvenliğe  bildirince  bizi  içeriye  yönlendirdi.. Pırıl  pırıl  bir  bina.. Merdivenleri  çıktık  orada da  bizi  gülen  bir  yüzle  karşılayan  görevli  kızımız  karşıladı.. İçimiz  açıldı Vallahi.. Sonra  öğrendik ki  bu  Kocaeli  Büyükşehir  Belediyesinin  yeni  hizmete  giren  ULAŞIM  PARK  GENEL  MÜDÜRLÜĞÜ  imiş.. Alan  çok  büyük.. Atölye  binası  olarak ta  adlandırılıyor.. Bu  girdiğimiz  bölüm  Ulaşım Park  AŞ çalışanları  için  ofislerden oluşuyor.. Öğrendiğim  kadarıyla  alttaki  deva sal  bölümdeyse  tramvayların  teknik  bakım,  onarım  çalışmaları  yapılıyormuş.. Neyse  bizi  o  koridordan  Yolcu  İlişkileri  Sorumlusu  olduğunu  öğrendiğimiz  tatlı, gülen  yüzlü  ve  kibar  bir  bayan  karşıladı.. Adı  Canan  olan  bu  kızımız  bana  bazı  sorular  sordu  ve  telefonla  bir  kaç  konuşma  yaptı.. Ben  heyecanla  yüzünü  okuyordum.. Allah  için  pek  ümitli  değildim ya..  Baktım ki  yüzü  tebessümlü  bakıyor  bana.. İçime  biraz  su  serpildi.. Acaba  dedim,  acaba  olmaz  diye  düşündüğüm  şey  olmuş muydu  yoksa.. Bekleyin  dediler.. Ben  o güzel  binayı  incelemeyi  sürdürürken mutlu  sona  ulaşmıştık.. Elinde  çantamla  ve  tatlı  bir  heyecanla  Canan  hanım  geliyordu.. Yanaklarını  öptüm,  teşekkür  ettim.. Sade  ona  değil  tabi ki.. Başta,  bu  güler yüzlü  ve  nazik  çalışanların  hizmet  verdiği  tesisin  her  tür  sorumluluğundan  mesul  Genel  Müdürü  Yasin  Özlü  beyefendiye.. Sonra  tramvayın  tüm  çalışanlarına  ve  tabii ki  ajan  gibi  yol  süren,  sevgili  eşime..  Ohh  şükürler  olsun  bu ilde  güzel  şeyler de  oluyormuş…    
 

Bu yazı toplam 1436 defa okunmuştur.
Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. Yapılan yorumlardan yazarları sorumludur.
4 Yorum