1. HABERLER

  2. GÜNDEM

  3. Uğur Mumcu Anısına
Uğur Mumcu Anısına

Uğur Mumcu Anısına

Dün, 24 Ocak 1993’de katledilen Uğur Mumcu’nun ölümünün 18. yıl dönümüydü. Yurdun dört bir yanında çeşitli etkinliklerle anılan bu yiğit insanın, daha 1970’li yıllarda kaleme aldığı ve sanki

A+A-

Dün, 24 Ocak 1993’de katledilen Uğur Mumcu’nun ölümünün 18. yıl dönümüydü.

Yurdun dört bir yanında çeşitli etkinliklerle anılan bu yiğit insanın, daha 1970’li yıllarda kaleme aldığı ve sanki katledilmesini ve de 2011 Türkiye’sini anlatan bir yazısını sizlerle paylaşmak istiyorum.

KİRLİ ELLER

Ölümsüz Z, bir roman adıdır. Bu roman Yunanistan’da son yıllarda yaşanmış bir olayı anlatmaktadır. Romanın yazarı Vasili Vassilikos, Yunanistan’a girememektedir.

Çünkü yazar romanında, gizli örgütlerce işlenmiş bir cinayeti hikâye etmektedir. Bir devrimci milletvekili bir cinayet sonucu öldürülür. Bir namuslu yargıç davaya el koyar.

Bir gazeteci bütün delilleri tek tek araştırır. Cinayet bütün ayrıntıları ile gün ışığına çıkarılır. Bu olay önce Yunan kamuoyunu, sonra da bütün dünya basınını ilgilendirmiş ve bu konu Yunan asıllı rejisör Costa Gavras tarafından filme alınmıştır. Filmin Yunanistan’da gösterilmesi yasaktır. Göreceksiniz bu film Türkiye’de de oynatılmayacak, ünlü Sansür Nizamnamesi gereğince film Türkiye’de de yasaklanacaktır. Çünkü Türkiye’de de, suikastlar düzenlenmekte, cinayetler işlenmektedir.

Bu gelişim cici demokrasinin doğal sonucudur. Türkiye tam bir iflasın içindedir. Yöneticiler Türkiye’yi yönetemez duruma düşmüşlerdir. İşçiler, köylüler, öğrenciler, memurlar bu iflasın bilincine varmaya başlamışlardır. Toplumun her kesiminde bugünkü düzene karşı bir güvensizlik belirtileri tomurcuklanmaktadır. Devrimci düşünüş ve eylem, toplumda yankılanmakta ve devrimci örgütlenme aşamasına geçilmektedir. Devrimcilik, sanatçı duygusallığından ve aydın gevezeliğinden çıkıp, egemen sınıfların yakın çıkarlarını tehdit etmeye başlamıştır. Cici demokrasi, ancak bir mali oligarşinin demokrasisidir. Demokratik düzen, iş adamlarının, toprak ağalarının, yabancı sermayenin ve büyük bürokratların düzeni demek değildir. İşçinin, köylünün, memurun yani tüm çalışanların egemen olmadığı bir düzene, kim ne derse desin, batı siyasal bilimciler ne ad takarsa taksın, bir demokratik düzen demiyoruz.

Egemen sınıflar, kendi düzenlerine demokratik düzen demekte ve bu düzene karşı çıkan tüm devrimcileri “demokrasi düşmanlığı” ile suçlamaktadırlar. Devrimcileri kamuoyu önünde yıpratabilmek için devletin bütün olanakları kullanılmıştır. Bu yol sonuç vermeyince, devrimcileri bölüp, aralarında metafizik tartışmalar çıkartarak uzlaşmaz bir çatışma yolu denendi. Bir yanda da devrimci hedefler ve kavramlar yozlaştırılmaya başlandı. Acıdır ki birçok devrimci arkadaşımız bu oyunları kavrayamadı ve devrimciler birbirlerine hücumetmekle toplumculuklarını ispat edeceklerini sandılar.

Bu da yetmedi: “Teoride hoşgörü” ancak “eylemde birlik” ilkesini savunanlar yine arkadaşlarınca en sert biçimde eleştirildiler. Fakat bütün bunlara rağmen devrimci düşünceler gelişiyordu. Millileştirme kampanyaları, ulusal ordu özlemleri çığ gibi büyüyor, devrimci eylemlerin etki alanları genişliyordu. Ordu yüksek kademelerine kadar sıçrayan huzursuzluğu gidermek için yeni çareler arandı. Karanlıklarda çevrilen dolapları, kredi yolsuzluklarını, devleti milyonlarca lira zarara sokan suiistimalleri belgeleri ile bir bir ortaya koyanlara suikastlar düzenlenecekti.

Şimdi kamuoyu şu soruların cevaplarını araştıracak:

• Kendilerine suikastlar düzenlenen devrimciler şimdiye kadar hangi yolsuzlukları ortaya çıkarmışlardır.

• Bu yolsuzluklara adları karışanlar kimlerdir ve bunlar devletin hangi görevlerinde bulunmaktadırlar?

• Devletin sırtından milyonlar kazananları kimler himaye etmektedir?

• Şimdiye kadar bu yolsuzluklar karşısında neden susulmuştur?

İnsanlara can güvenliği sağlayamamış bir düzene hukuk devleti denilemez. Devrimcilerin faili meçhul cinayetlere kurban gittiği bir düzene demokrasi denilemez. Yolsuzlukların devlete yetkililerini sardığı bir düzene Anayasa düzeni denilemez. Bu katiller demokrasisidir. Bu, hırsızlar düzenidir. Biz devrimciler hangi kavganın içinde olduğumuzu biliyoruz.

Amacımız Türk halkına insanca yaşama olanağı sağlamak ve Bağımsız Türkiye’yi kurmaktır. Kardeşimiz, damadımız, oğlumuz halkın sırtından milyonlar kazanmadı ki korkalım! Mustafa Kemal İzmir’de emperyalizmi denize döktüğü gün, İstanbul Hükümeti’nin idam fermanını boynunda taşıyordu. Bugünde Mustafa Kemalcilerin Damat Feritlerden ne korkuları olabilir?

Devrimciler ölür; devrimler sürer.

Hodri meydan!..

(Devrim, 29 Aralık 1970)

Önceki ve Sonraki Haberler

HABERE YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. Yapılan yorumlardan yazarları sorumludur.